سال ها پيش غروب يكي از روزهاي شهريور، با پدربزرگ كه از مزرعه بر مي گشتيم، باد آرامي وزيدن گرفت و پدر بزرگ گفت اين نَفَس پاييز است. بعد از آن هر سال شهريور، منتظر نفس پاييز مي مانم و جالب اين كه هميشه هم به محض ورود، در مي يابمش. پاييز ِ امسال هنوز نفس نكشيده ولي همين روزها خواهد بود؛ زمان زيادي نمانده. به پاييز عشق مي ورزم هميشه. ياد جاده هاي خيس... جاده هاي برفي... پاييز بهترين فصل براي سفر است...